Ruben op bezoek bij Max

Als baby had Ruben al regelmatig de tanden van Max in z'n billen staan. Niet alleen uit ongenoegen, Max vond het ook gewoon lekker om even te bijten. Maar meestal kon hij Ruben niet verdragen omdat hij mijn aandacht vroeg. En die had Max zelf voor de volle honderd procent nodig om te kunnen communiceren. Dus 'mocht' Ruben niks vragen, niks zeggen en al helemaal niet mijn naam noemen. Een onmogelijke opgave.
Om te voorkomen dat Max in de stress zou raken en om te voorkomen dat hij Ruben iets zou aandoen leefden wij min of meer als twee éénouder gezinnen. Ook een onmogelijke opgave.
Sinds Max op de Brink woont proberen wij nog wel eens gezinnetje te spelen. Om te concluderen dat dit veel stress oplevert bij Max, onlangs nog toen hij Ruben in z'n been beet na een zwemuitje. Meestal gaan Harry en ik om de beurt bij Max op bezoek. Vorige week is Ruben na schooltijd naar Max gefietst en heeft zijn grote broer voorgelezen uit Jip en Janneke. Wat doet hij zijn naam eer aan.